Një ditë, dhelpra doli shëtitje nëpër pyll. Ecte ngadalë, duke parë djathtas e majtas, kur papritur vuri re një dardhë të verdhë e të pjekur lart, në majën e një peme.

Dhelpra ndaloi menjëherë. Lepiu buzët dhe mendoi me vete se sa e shijshme do të ishte ajo dardhë. Ajo po bëhej gati të gjente një mënyrë për ta marrë, kur një korb i zi fluturoi shpejt dhe u ul mbi degë.

Para se dhelpra të bënte ndonjë lëvizje, korbi zgjati sqepin, e kapi dardhën dhe u vendos krenar mbi degën më të lartë.

Dhelpra e dinte se me forcë nuk fitonte dot. Prandaj mendoi të përdorte zgjuarsinë. U afrua pranë pemës, ngriti kokën lart dhe tha me zë të ëmbël:

“O korb fisnik, sa bukur të shndrisin pendët! Me të vërtetë dukesh si mbreti i gjithë zogjve.”

Korbit i pëlqeu shumë ajo që dëgjoi. Ai fryu gjoksin dhe mbajti kokën edhe më lart. Dhelpra vazhdoi:

“Dhe, me siguri, zëri yt është po aq i bukur sa pamja jote. Të lutem, këndo një këngë që ta dëgjoj edhe unë.”

Korbi u gëzua aq shumë nga këto fjalë, sa harroi dardhën që mbante në sqep. Hapi gojën për të kënduar...

Dhelpra u hodh menjëherë, e kapi dardhën dhe buzëqeshi me kënaqësi. Para se të largohej, ajo i tha korbit:

“Bukuria është gjë e mirë, por kujdes: ai që i beson lajkat pa menduar, mund të humbasë edhe atë që ka.”

Korbi uli kokën. E kuptoi se ishte mashtruar jo nga forca, por nga fjalët e bukura.