Kësulkuqja
Një vajzë e vogël, një pyll i madh dhe një ujk që kishte një plan dinak.
Njëherë e një kohë jetonte një vajzë e vogël që të gjithë e donin shumë.
Gjyshja i kishte dhuruar një kësulë të bukur të kuqe. Vajzës i pëlqente aq shumë sa e mbante pothuajse çdo ditë.
Prandaj të gjithë e quanin Kësulkuqja.
Një mëngjes, nëna i dha një shportë me ushqime.
“Gjyshja nuk ndihet mirë sot. Çoja këtë shportë dhe bëj kujdes gjatë rrugës.”
Kësulkuqja mori shportën dhe u nis drejt shtëpisë së gjyshes.
Nëna i kishte thënë të qëndronte në shteg dhe të mos fliste me të panjohur.
Pylli ishte i qetë dhe plot me lule.
Papritur, nga pas pemëve doli një ujk.
“Ku po shkon?” pyeti ujku.
Kësulkuqja nuk e dinte se ai ishte dinak.
“Po shkoj te gjyshja. Ajo jeton në shtëpinë e vogël në fund të pyllit.”
Ujku pa lulet pranë shtegut dhe i erdhi një ide.
“Gjyshja do të gëzohej shumë nëse do t’i çoje disa lule.”
Kësulkuqja pa lulet shumëngjyrëshe.
Për një çast harroi këshillën e nënës.
Ndërsa ajo mblidhte lule, ujku vrapoi drejt shtëpisë së gjyshes.
“Kush është?” pyeti gjyshja.
Ujku ndryshoi zërin dhe u shtir sikur ishte Kësulkuqja.
Kur gjyshja hapi derën, kuptoi menjëherë se diçka nuk shkonte.
Ujku e fshehu gjyshen në një dhomë tjetër, veshi rrobat e saj dhe u fut në shtrat.
Pak më vonë erdhi Kësulkuqja.
Ajo hyri brenda dhe iu afrua shtratit.
Por gjyshja dukej shumë ndryshe.
“Gjyshja, pse i ke veshët kaq të mëdhenj?”
“Që të të dëgjoj më mirë.”
“Po sytë, pse i ke kaq të mëdhenj?”
“Që të të shoh më mirë.”
“Po dhëmbët, pse i ke kaq të mëdhenj?”
Ishte ujku!
Kësulkuqja vrapoi drejt derës dhe kërkoi ndihmë.
Një druvar që po kalonte aty pranë dëgjoi zhurmën dhe vrapoi drejt shtëpisë.
Sapo e pa, ujku u tremb dhe iku me vrap drejt pyllit.
Kësulkuqja gjeti gjyshen të sigurt dhe e përqafoi fort.
“Më fal, gjyshe. Duhej ta kisha dëgjuar nënën.”
Gjyshja buzëqeshi.
Kësulkuqja kishte mësuar diçka shumë të rëndësishme.
Faleminderit qe na e jepni kete mundesi te art te argetohemi me keto kukulla